Οι διεθνείς μας πραγματοποίησαν επιβλητική εμφάνιση και έκαναν τους Τούρκους -που ήθελαν τη νίκη και μόνον αυτή για να μείνουν με πολλές πιθανότητες στο κόλπο της κατάκτησης της 2ης θέσης- να φαντάζουν σαν χαμένοι μέσα στο σπιτικό τους. Δεν είναι υπερβολή. Η ελληνική ομάδα ήταν εκπληκτική. Εκανε, ίσως, το καλύτερό της παιχνίδι μετά τον άθλο στα γήπεδα της Πορτογαλίας, φθάνοντας καθ' όλα δίκαια στην πρώτη της νίκη στην Τουρκία μετά 55 ολόκληρα χρόνια.

Απαντες οι διεθνείς ήταν εντυπωσιακοί. Αναμφίβολα η Εθνική μας θα μπορούσε να πετύχει και άλλα γκολ, καθώς έχασε ουκ ολίγες ευκαιρίες. Αλλά και ο Οτο Ρεχάγκελ έδωσε ρεσιτάλ απ' τον πάγκο. Θωράκισε την άμυνα έχοντας δίπλα στους Κυργιάκο, Δέλλα και τον Παρασκευά Αντζα, ενώ ο Κώστας Χαλκιάς ήταν αλάνθαστος. Στο κέντρο, οι Καραγκούνης και Μπασινάς «κατάπιαν» πολλά χιλιόμετρα, ο Τοροσίδης έπαιζε με υποδειγματικό τρόπο όλην την αριστερή πτέρυγα, ο Σεϊταρίδης ήταν σωστός στα αμυντικά του καθήκοντα, ενώ οι Γκέκας, Χαριστέας (στο πρώτο μέρος), Λυμπερόπουλος και Σαμαράς (στο δεύτερο ημίχρονο) δημιουργούσαν διαρκώς ρήγματα. Αφήσαμε τελευταίο τον σκόρερ, τον Γιάννη Αμανατίδη, καθώς αξίζει τον τίτλο του κορυφαίου του αγώνα. Το ιστορικό γκολ το πέτυχε στο 79΄, αξιοποιώντας μια καταπληκτική κάθετη πάσα του Γιώργου Σαμαρά. Η μόνη στιγμή που οι Τούρκοι απείλησαν την εστία του Κώστα Χαλκιά ήταν το 85΄, όταν ο Αρντάν σημάδεψε το δεξί δοκάρι.

O Ισπανός διαιτητής Μεχούτο Γκονζάλες αρίστευσε στο έργο του και δεν έπεσε στην παγίδα των γηπεδούχων που έκαναν συχνά-πυκνά βουτιές στη μεγάλη περιοχή, με την ελπίδα να πάρουν πέναλτι. Εδειξε κίτρινη κάρτα στους Βασίλη Τοροσίδη και Εμρέ.

Τουρκια: Βολκάν, Τσετίν, Ουζουλμέζ, Γκοκχάν Ζαν, Εμρέ (71΄ Αρντά), Αουρέλιο, Ουμίτ Καράν (46΄ Τουμέρ Μετίν), Γκοκντενίζ (64΄ Σουκούρ), Τουντσάι, Γιουνάλ, Χαμίτ Αλτιντόπ.

Ελλας: Χαλκιάς, Σεϊταρίδης, Δέλλας, Κυργιάκος, Τοροσίδης, Αντζας, Μπασινάς, Καραγκούνης, Αμανατίδης, Χαριστέας (59΄ Σαμαράς), Γκέκας (56΄ Λυμπερόπουλος).

πηγή: http://www.kathimerini.gr/