Η ιστορία της ρεμπέτισσας από τη Σμύρνη που διατρέχει την ιστορία του μικρασιατικού ελληνισμού και του ρεμπέτικου -έργο της ομώνυμης πολυβραβευμένης ταινίας του Κώστα Φέρρη- είναι ένα αμιγώς «θεατρικό έργο με δομή έθνικ όπερας» εξήγησε στην «Κ» ο Κώστας Φέρρης.

Στη σκηνή, ένα μουσικό πάλκο με μια ορχήστρα που παραπέμπει είτε στο καφέ Αμάν της Σμύρνης είτε σε κουτούκι του Πειραιά είτε στο αθηναϊκό κέντρο του Ιορδάνη ή ακόμη και σ’ ένα μιούζικ χολ στο Σικάγο, συνδιαλέγεται με μια συμφωνική ορχήστρα που συνοδεύει με σύγχρονο τρόπο και με δυτικές αρμονίες τις παραδοσιακές μουσικές. Μέσα από τη μουσική ξεπηδούν τα πρόσωπα, ενίοτε ένα χορευτικό μπαλέτο και μια χορωδία (σε ρόλο χορού) που ξεδιπλώνουν τα ιστορικά στοιχεία: είσοδο του ελληνικού στρατού στη Σμύρνη, την καταστροφή το 1922 (Σμύρνη, καημένη Σμύρνη/η φωτιά και ποιος τη σβήνει...), δικτατορία του Μεταξά, πόλεμος, Κατοχή, αντίσταση («θα σαλτάρω, θα σαλτάρω»...), εμφύλιος, πέρασμα στην Αμερική. Το όνειρο της Αμερικής που πραγματοποιείται στο Σικάγο φέρνει την ανατροπή (από τα ρεμπέτικα περνάει στην τζαζ) και την κορύφωση του έργου που ολοκληρώνεται στην Αθήνα. «Η θετική αποδοχή του έργου δεν οφείλεται μόνο στη μουσική», επισημαίνει ο Κ. Φέρρης. «Τα ρεμπέτικα ήταν ήδη γνωστά στους γείτονες. Εκείνο που συγκίνησε είναι η κοινή ιστορία, η οποία μπορεί να έχει νικητές και ηττημένους, αλλά σε ανθρώπινο επίπεδο ο πόλεμος είναι πόλεμος και ο πόνος είναι πόνος».

Info Η παράσταση παίζεται με ελληνικούς υπέρτιτλους.